Menu
Vyhledávání
Kalendář
<<  Červen  >>
PoÚtStČtSoNe
     1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Fotogalerie

Dějiny

Reformační slavnost

Reformační slavností u příležitosti blížící se Památky reformace a také 440. výročí vydání knížetem Václavem Adamem tzv. Církevního řádu – první ústavy regulující život evangelické církve na Těšínském Slezsku zahájil Farní sbor Slezské církve evangelické a. v. v Havířově-Suché oslavy 60. jubilea svého vzniku a také 85. výročí posvěcení sušského kostela.


Během slavnosti vystoupil mužsky pěvecký sbor z Třanovic pod vedením br. Karla Římana; v podání sboru shromážděni vyslechli 6 písní. Zvěstí Božího slova posloužil biskup Slezské církve evangelické a. v. Mgr. Stanislav Piętak, PhD. Mezi pozvanými hosty byl primátor Statutárního města Havířova František Chobot, dále zástupci místní ekumény – kazatelé a pastoři ze společenství sesterských církví, zástupci masmédií, pastoři a členy farních sborů celého Těšínsko-havířovského seniorátu.

Fotky z akce si můžete prohlédnout v této fotogalerii Fotogalerie

Oslavy budou pokračovat během 2009 roku, v neposlední řadě také v souvislosti s 300. výročím celého evangelictví na Těšínsku: jubileem „matky sborů“, Ježíšova kostela v Těšíně.

Vedení církve vyhovělo žádosti sušských evangelíků, dosavadních členů farního sboru v Bludovicích, již v roce 1948 a potvrdilo založení samostatného sboru v Suché. Do služby v susškém společenství byl ihned po válce povolán farář Jiří Czyž. Pod jeho vedením, později pak pod vedením prvního pastora faráře Gustava Szurmana, se práce začala rychle vyvíjet ještě dříve než byl vznik farního sboru potvrzen dnem 14. ledna 1949 rozhodnutím Moravskoslezského zemského národního výboru, expositura v Ostravě. Součástí nového farního sboru byla také sousední Stonava, která od začátku usilovala o vytvoření samostatné kazatelské stanice. V důsledku vznikl později samostatný farní sbor ve Stonavě.

Sbor v Suché se početně rozrůstal – v roce 1948 byly v kostele přistavěny pavlače, o rok později byly zakoupeny a posvěceny varhany. Dnes farní sbor v Havířově-Suché je jedním z nejmenších v celé církvi, čítá méně než desetinu svého dávného počtu sborovníků. Vlivem působení místního průmyslu (dvou poblíž se nacházejících dolů – shodou okolností dnes již také neexistujících) došlo k devastaci terénu, a skoro celé centrum bývalé Prostřední Suché musilo být rekultivováno. Poslední budovou v okolí, která v určitém období již také byla vymazána z map, je zrovna evangelický kostel. Ten spolu s celým přilehlým hřbitovem a zahradou poklesl v důsledku důlních vlivů o cca 20 metrů. Přes všechny bolestné zkušenosti farní sbor existuje a je živým svědkem Boží milosti, o níž chce svědčit svou přítomností a kladným působením na celé své okolí.

Svědkem dění v oněch prvních dnech existence sboru byl časopis „Přítel lidu – Przyjaciel Ludu“, v jehož čísle 4b (polská mutace) ze dne 20. února 1949 byl na str. 5-7 otištěn níže uvedený článek. Autorem je s největší pravděpodobností farář Gustav Szurman (není podepsán). Kéž jsou tato slova inspirací pro dnešní věřící, nejen z okolí Havířova… (jak)

***

„Myśl założenia samodzielnego zboru w Suchej Średniej powstała już dawno. Realne kształty zaczęła przybierać, gdy dnia 3 sierpnia 1924 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego pod nowy przybytek Pański, który nazwano skromnie kaplicą. Była też to rzeczywiście kaplica cmentarna. Zaledwie dokończono budowy, a już okazało się, że kaplica jest za mała. Z wielką wytrwałością przebudowywali suszanie swoją kaplicę parokrotnie. Gdy rozbudowano nawę ołtarzową i zbudowano wewnątrz kazalnicę, zmieniła pierwotna kaplica zasadniczo swój wygląd. Nie była to już kaplica, ale kościół. Znowu okazał się za mały, a kazalnica była umieszczona stanowczo za wysoko. Dlatego w roku minionym /1948 – przyp. red./ zainicjowano i przeprowadzono w kościele nową przeróbkę, a mianowicie kazalnicę umieszczono osobno po lewej stronie ołtarza i znacznie niżej niż dawniej, a w nawie głównej zbudowano dwie pawłacze boczne, kościół gruntownie odrestaurowano wewnątrz, wymalowano i wypokostowano. W ten sposób dokonano wielkiej rzeczy. Jest kościół suski wprawdzie nieduży (mniej więcej 500 miejsc siedzących), ale pomimo kilkukrotnych przebudówek jednym z najpiękniejszych kościołów w naszym senioracie. Zborownicy pozamiejscowi, którzy pierwszy raz mieli możność być w kościele suskim, wyrażają się o nim z zachwytem. /Nota bene takie same reakcje wywołuje dzisiejszy wygląd kościoła, gdy podczas remontu w roku 2001 usunęliśmy mocno już powykrzywiane i zdeformowane, grożące zawaleniem pawłacze, kościół otrzymał nowy strop w miejsce zawieszonego w latach 60-tych płótna, chroniącego uczestników nabożeństw przed opadającym tynkiem, na nowo został odrestaurowany uzyskując w ten sposób pod względem architektonicznym o wiele więcej światła – przyp. red./

Około tego kościoła i w nim skupiało się zgoła całe życie kościelno-religijne zborowników suskich w ostatnich 25 latach. Nic dziwnego, że w ciągu tak długiego czasu na nowo wracano do nieśmiałej początkowo myśli usamodzielnienia zboru suskiego. Tak jak każda myśl, tak i ta właśnie miała swoich gorących zwolenników, którzy celowo i wytrwale dążyli do raz powziętego sobie celu, ale miała też wielu zagorzałych przeciwników. Wielu zaś było takich, jak to zwykle bywa, którzy ustosunkowali się do sprawy zupełnie obojętnie: będzie samodzielność zbopru to będzie, a nie to nie. Ale Bóg widocznie chciał, aby była, bo dzisiaj już jest. Z Jego to woli, dzięki Jego łasce, dzięki Jego pomocy ten zbór nie tylko się uniezależnił, ale rozwija pięknie swoją działalność i może się poszczycić tym, że chociaż długo musiał czekać na ostateczne załatwienie sprawy po myśli znacznej większości zborowników, to w międzyczasie mógł też zdobyć wiele z tego, co jest potrzebne, aby jako samodzielny zbór mógł istnieć i z błogosławieństwem się rozwijać. Należy się serdeczne podziękowanie przede wszystkim inicjatorom usamodzielnienia zboru, z których wielu jeszcze żyje i było im dane doczekać się tej pięknej chwili w dziejach zboru suskiego, aler wielu spomiędzy nich już odpoczywa snem śmierci. Oni pomarli, lecz sprawa, którą umiłowali i dla której wiele poświęcili, żyje ku chwale świętego Boga. Należą się szczerte dzięki wszystkim tym, co do zbożnego dzieła rękę swoją przyłożyli i sprawę popierali, nie szczędząc wysiłków, czasu i ofiar.

Stosunki powojenne przyniosły zborowi zasadniczą zmianę. Do Suchej został zamianowany osobny pastor w osobie ks. Jerzego Czyża, który pozyskał sobie przychylność zborowników i pracował w zborze przez 3 lata do grudnia 1948 r. Zbór skonsolidował się wewnętrznie i podjął wiele ważnych przedsięwzięć. Jednym z nich jest ufundowanie nowych organ do kościoła. Organy te, spodziewamy się, bą gotowe do jesieni br. Budynek szkolny przy kościele zamieniono na budynek parafialny, w którym mieści się mieszkanie pastora, mieszkanie kościelnego, salka zborowa. Oprócze tego budynku posiada zbór budynek szkolny w Dolnej Suchej, gdzie mieści się polska szkoła ludowa /stara szkoła została rozebrana pod koniec lat 70-tych, nowa o dwadzieścia lat wcześniej – przyp. red./, nowy budynek w Suchej Średniej, który gmina zajęła dla ochronki czeskiej, a w którym oprócz tego mieszka trzech lokatorów /dziś dom zborowy i siedziba parafii – przyp. red./, mniejszy budynek przy farze, przebudowany w swoim czasie z budynku gospodarczego, w którym obecnie mieszka dwóch lokatorów /od 1972 roku była mieściła się tu sala parafialna i kancelaria; budynek rozebrano pod koniec lat 80-tych – przyp. red./, ogrody przy farze i przy szkole w Suchej Dolnej oraz kawałek pola w Suchej Średniej i w Suchej Dolnej.

Granice zboru obejmują Suchą Dolną, Średnią i Górną oraz Stonawę. Sucha Dolna i Średnia stanowi jedną gminę administracyjno-polityczną pod nazwą Sucha Dolna /dziś dwie dzielnice miasta Hawierzowa – przyp. red./. Stonawa, która była jeszcze bardziej oddalona od zboru macierzystego w Dolnych Błędowicach, zorganizowała swoje życie kościelno-religijne około nowego kościółka, który zbudowali sobie ewangelicy stonawscy w roku 1938. Jest to nieduży, ale bardzo pięknie wyposażony i starannie utrzymany kościółek filialny. Gmina cmentarno-szkolna w Stonawie posiada ponadto przestronny budynek szkolny, w którym mieści się obecnie polska szkoła wydziałowa. I Stonawa może poszczycić się nadzwyczajnym dorobkiem, gdy chodzi o powiększenie stanu posiadania ewangelickiego. Kościół został poważnym nakładem przepięknie odmalowany wewnątrz, zakupiono też po wojnie 3 nowe dzwony spiżowe, które kosztowały 54 000,- Kčs. Nabożeństwa odbywają się w Stonawie 3-krotnie w miesiącu.

Na terenie zboru suskiego są cztery cmentarze. Z tego 2 ewangelickie w Suchej Średniej i w Stonawie i 2 komunalne w Suchej Średniej i w Suchej Górnej.

Zbór suski posiada 2 systemizowane posady pastorskie. Jedną zajmuje obecnie zamianowany przez władze administrator zboru suskiego ks. G. Szurman, który objął w Suchej urzędowanie z dniem 1 grudnia 1948, a drugą zajmuje ks. Fr. Budziński jako duchowny narodowości czeskiej.

Dnia 5 lutego 1949 odbyło się na farze w Suchej zebranie prezbiterstwa i zastępstwa zborowego. Zebranie odbyło się w uroczystym i podniosłym nastroju. Ks. administrator podał do wiadomości decyzję władz, potwierdzającą samodzielność zboru suskiego, która jest uzasadniona względami czysto kościelnymi i praktycznymi (rozdělení sboru vyplynulo z důvodů čistě církevních a praktických), po czym na ręce kuratora p. Gustawa Folwarcznego jako pierwszego kuratora samodzielnego zboru suskiego złożył podziękowanie wszystkim tym, którzy się do uzyskania samodzielności i ugruntowania życia ewangelickiego w zborze suskim przyczynili, oraz wyraził życzenia pomyślnego rozwoju zborowi, który razem ze Stonawą liczy przeszło 4 000 dusz. Dla zadokumentowania historycznej dla zboru chwili uchwalono jednomyślnie następującą rezolucję:

Zebrani na swym posiedzeniu dnia 5 lutego 1949 preezbiterzy i zastępcy zborowi Ewangelickiego Zboru a. w. w Suchej Średniej przyjęli z radosnym zadowoleniem do wiadomości treść listu Moravskoslezského národního výboru expositura v Ostravě z dnia 14 stycznia 1949, čj. V/7-4921/1-48, na mocy którego zbór błędowicki został rozdzielony na samodzielny zbór w Błędowicach Dolnych i samodzielny zbór w Suchej Średniej, a samodzielność Ewangel. Zboru a. w. w Suchej Średniej została potwierdzona.

Zebrani prezbiterzy i zastępcy zborowi wyrażają swą serdeczną wdzięczność Bogu w Trójcy św. Jedynemu, że dał zborowi duczekać tej radosnej chwili a wysiłki tych, którzy zabiegali o uzyskanie samodzielnego zboru uwieńczył pomyślnym skutkiem. Oby Wszechmogący Bóg i Ojciec Niebieski, Zbawiciel Jezus Chrystus w mocy Ducha Świętego raczył przebywać w zborze swoim i czuwać nad jego pracą, rozwojem i całym życiem kościelno-religijnym.

Zebrani prezbiterzy i zastępcy zborowi wyrażają też podziękowanie wszystkim władzom i czynnikom decydującym ludowo-demokratycznej Republiki Czeskosłowackiej za przychylne ustosunkowanie się do ich słusznego żądania i za stosunkowo szybkie i pozytywne załatwienie sprawy potwierdzenia samodzielności zboru. W szczególności wypowiadają podziękowanie pod adresem Ministerstva školství, věd a umění w Pradze, oraz Moravskoslezskému zemskému národnímu výboru expositura v Ostravě.

Zebrani prezbiterzy i zastępcy zborowi wyrażają wreszcie swoje uznanie i podziękowanie władzom kościelnym, które przez umiejętne kierownictwo i prawdziwą troskliwość przyczyniły się w wielkiej mierze do utworzenia nowego zboru w Suchej Średniej, a zwłaszcza Przew. Ks. Dr. Józefowi Bergerowi, seniorowi Ewangel. Kościoła a. w. na wsch. Śląsku w Rep. Czsł., oraz Wydziałowi Senioralnemu w Cz. Cieszynie.

Zebrani prezbiterzy i zastępcy zborowi wyrażają serdeczne dzięki macierzystemu zborowi błędowickiemu, którego byli dotychczas członkami, a to imieniem wszystkich zborowników suskich i stonawskich za zrozumienie i poparcie sprawy ich usamodzielnienia się oraz za wszystkie dary duchowne, zachowane i przekazane im przez wierną służbę zboru błędowickiego. Oby Bóg Wszechmogący użyczyć raczył zborowi błędowickiemu dalszego pomyślnego rozwoju i błogosławieństwa we wszystkich jego poczynaniach.

W tej historycznej dla zboru chwili, gdy rozpoczynamy nowy okres samodzielnego życia zborowego – oświadczamy uroczyście jako przedstawiciele zboru do czuwania nad jego życiem i pracą powołani, że przede wszystkim pracować będziemy nadal w tym kierunku:

1. aby wielbione było Imię Boże słowem i czynem, w kościele i w domu;

2. aby szerzyła i ugruntowała się znajomość woli Bożej wśród dziatwy, młodzieży i wszystkich zborowników;
3. aby w zborze kwitnęło życie i panował duch prawdziwej religijności, pobożności, gorliwości i ofiarności;
4. aby była zachowana jedność zboru;
5. aby dochowana była wierność drogiemu nam Kościołowi i wyznaniu ewangelicko-augsburskiemu;
6. aby zborownicy pełnili gorliwie swe obowiązki wobec państwa;
7. wreszcie aby we wszystkim i przez wszystko rósł zbór suski w Tego, który jest Głową Kościoła to jest w Jezusa Chrystusa.”


| Autor: jak | Vydáno dne 26. 10. 2008 | 2155 přečtení | Informační e-mailVytisknout článek
Novinky
19.04.2018: Sušská rybka na Facebooku
Informujeme, že stránku našeho farního sboru najdete také na Facebooku: Sušská rybka Fb. Można tam znaleźć wszelkie aktualne informacje dotyczące życia zborowego oraz ciekawych inicjatyw, godnych polecenia.

18.03.2018: Zpráva ze života a práce sboru za rok 2017
Výroční zprávu ze života a práce sboru najdete zde.

12.12.2017: Porządek nabożeństw - 2018 - Přehled bohoslužeb

Právě vyšel nový přehled služeb Božích na rok 2018. V "papírové" podobě jej můžete obdržet od prosince v kostele při bohoslužbách nebo ve sborovém domě. Celý pořádek je ke stažení zde.


12.03.2017: Sprawozdanie z życia religijno-kościelnego Parafii ŚKEAW w Hawierzowie Suchej za rok 2016
Výroční zprávu ze života a práce sboru najdete zde.

© 2003-2019 sbor Slezské církve evangelické augsburského vyznání v Havířově-Prostřední Suché
Tento web byl vytvořen prostřednictvím redakčního systému phpRS.