5. Dochtór dochtorowi nierówny

Autor: jak <sucha(at)sceav.cz>, Téma: Naše tvorba, Vydáno dne: 25. 02. 2015

Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...


Jak żech roz szeł na ambóne i miołech mieć po kozaniu ogłoszynia, to żech sie sóm sobie porzóndnie musioł zaśmioć. Byłech wtedy syniorym; terozki żech już je ganc stary, bo jesi bywały biskup je biskup-synior, to musí być aji synior-synior, nó ni? Ale jo nie ło tym... Miała prawie być tej niedziele łordynacja diakonów w kościele w Bystrzycy. A jo żech mioł tyn zaszczyt być tam pozwanym jako asystynt łordynatora. Dyby to było wprowadzyni w urząd pastora, to by se rzekło, że je to asystynt instalatora. Tak se tymu kiedysi pieknie mówiło abo aji pisało we starszych agyndach. Jo wóm tymu aji kapeczke rozumiym, bo jak sie już tak tego pastora zainstaluje na jego miejscu we zborze, tak już potym pieknie może skyrs niego jako przez tóm rułke ciyc ożywczy strumiyń Słowa Bożego, na wszysckich, kierzi tego potrzebujóm.

Ale to była łordynacja, czyli inaczy wyświyncyni. A jak se po polsku powiy łordynator, to se żodyn nie przedstawi jinszej postaci niż prymarza we szpitolu (prymarz je po polsku łordynator). I tak se mi to dziwnie spojiło, żech głosił: „Dzisio po połedniu nie bydym na biblickij godzinie, bo łordynujym w Bystrzycy. A przez tydziyń mie bydzie zastympowoł dochtór Klimsza (strasznie my se mieli radzi; fórt na niego we zborze wszyscy spóminajóm). I tak żech przipieczyntowoł to, że jak se nasze babki spletóm, to mi zamiast „panie pastorze” mówiom „panie dochtorze”. Cosi na tym bydzie, bo jak człowiek wyposłócho ło tych wszyckich nimocach, to już je jako pół dochtora! A jak żech w łóni był na tej mojij łoperacyji, to mie też pón przednosta kliniki fórt jyny mianowali „pane doktore”, nie wiym czymu. Jedyn z moich kamratów, co fakt doktorym tełologije je, mi roz rzyk, że jo już móm swój doktorat napisany na tych wszystkich artykułach w gazetkach a kalyndorzach. Było to strasznie piekne z jego stróny, a moc se go za to wożym (nie jyny za to).

A jak już my sóm przi tych tytułach, nejbardży mie dycki śmiyszy, że czym gdo mo niższy tytuł, tym bardży sie nim chwoli a chciołby być tytułowany. Pómału by se rod pisoł jakisi tytuł, że skóńczył przedszkole abo podstawówke. Ni na marne my se we szkole uczyli (mieli my aji taki wielki hasło wypisane na ścianie), że „mała wiedza czyni człowieka pysznym, wielka czyni go pokornym”. A to wóm je beztak prowda! Słyszołech ło jednym takim dyplomowanym inżynierze, ponoć że se nazywoł Kocur, a strasznie był hakliwy na punkcie tego tytułowanio (gdo se też tak nazywocie, pyteczki se na mie nie gniywejcie; dyć wiycie że to ni ma ło was). Żynił sie a pastor mu chcioł z tymi tytułami wyhowieć (zaś taki fajne echt polski słówko). Tóż mu fórt w kozaniu jyny mówił: „panie dyplomowany inżynierze to...” a „panie dyplomowany inżynierze tamto...”. Jyny że sie roz splót, czyli pomylił i sie przerzeknył – zamiast „panie dyplomowany inżynierze” ludkowie w kościele usłyszeli „panie dyplomowany kocurze”. Musiała z tego być dość łostuda. Nie wiym, bo to u nas nie było, jyny kansi w inszym zborze. Tak to je, jak se gdo za moc ło sobie myśli. Tóżech je rod, że mie nasi ludkowie nejraczy osłowujóm „pastorze”, a pastor je przeca po łacinie ganc łobyczejny pastyrz. I niech tak zustanie.

jo.