4. Jak szli z kościoła sami bioli

Autor: jak <sucha(at)sceav.cz>, Téma: Naše tvorba, Vydáno dne: 25. 02. 2015

Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...


Jak żech roz szeł na ambóne, toch rozmyśloł, jako to kiejsi było w tym naszym suskim „dómeczku”, kiery był poddołowany, a kónszczek po kónszczku upadoł coroz to niżyj, potym był z pola popodpiyrany kulikami, coby se nie buloł, ludzi było coroz to miynij, pastorzy se fórt jyny strzidali, bo jak kogo ludkowie chwolili, to był zły i było go trzeja przeniyść kansi indzij... Ciężki to były czasy. A głównie smutne, bez nadzieje. Ale jakosi to tyn nasz zbór przetrwoł – i to je nejwiynkszy cud abo zazrak. Chwała Panu za to, że przetrwali wierni swojij wierze mili ludkowie.

Jo se myślym, że ci pastorzy wtedy ni mieli takigo zborownika, jakigo móm jo, kiery mi dycki mierzi czas i potym powiy, jak żech dłógo mioł kozani. Łóni wtedy to isto poznowali podle tego, jak gdo bioły łodchodził z kościoła. Głównie to musiało być widać na tych pańskich ancugach, jak były ciymnej abo aji czornej barwy. Tóż jak taki dotyczny wyszeł z kościoła, to już tyn ancug taki moc czorny nie był, bo sie z powały suł puc na ludków, kierzi tam w postrzodku siedzieli. „Dómeczek” se cały ruszoł, puc się suł, a im dłóżyj ksióndz mówił, tym byli ludzie bielsi...

Nó, możne że to aż tak szpatne z tym pucym nie było, ale cosi na tym przeca jen być musiało, skoro nasi przedchudcy rozpostrzili pod powałóm taki szumne modre płótno, pieknie udrapowane, coby sie nic już nie suło na dół. My go potym po niecałych sztyrziceci rokach ścióngli i – wierzcie mi abo ni – ani tam tego pucu na tej porzóndnie już zmazanej łatce z wyrchu moc nie było. Nasz pón architekt nóm potym nawyrhnył (padron, zaprojektowoł) strasznie pieknóm a jednoduchóm nowóm klynbe (je, łón je echt Polok, dyby widzioł, jak jo sie tu wygłupióm, tak by tu zaroz z czymsi na mnie przylecioł). Tymu nasz „dómeczek” mo teraz takóm wybornóm akustykym. Jak my łotwiyrali kościół na nowo po tych przeróbkach, nasz pón architekt siedzieli ze swojóm paniczkóm na swojij pawłaczy, tam kaj siodowali jeszcze jejich łojcowie. A jak żech dziynkowoł, tak naroz na cały kościół było słyszeć szept pani architektowej: „Ty, tóż dziwej se, pan pastor ci dziękuje, dowej też pozór!” Nie wiym, czy sie panoczek zdrzymli, czy co, ale słyszeli my to wszyscy co do jednego.

A jak już tak spóminomy, to w tamtych czasach, jak jeszcze była ta modro łatka pod powałóm, musieli nasi prezbiterzy podszprajcować pawłacze, bo se bulały stejnie jako cały kościółek. Wyglóndało wóm to ganc jako na dole na szachcie, jyny jako dyby to tam wszecko gdo najsztrajchowoł na bioło. Nó i widno było, mo sie rozumieć. Stoły wszyndzi taki piekne biołe słupy co kónsek, że jedyn drugigo nie widzioł jak se siedziało na nabożyństwie. Młodym se to nie bydzie chciało wierzić, ale dooprowdy tymu tak było. Była wtedy u nas w Suchej jedna pani pastor, tóż ta miała zaczynać kozanio łod słów: „Drodzy bracia i siostry, o ile tutaj jesteście!” Fakt tych ludzi moc nie było spoza tych filarów widać.

Dziynka Panu Bogu, ty czasy już sóm za nami. Dzisio zaś mómy swoji problymy, jako w każdej dobie, ale jesi nasi przodkowie tamto przetrwali, my też cosikej przeca wydzierżymy w naszych czasach. A głównie aby my też bielsi dycki wychodzili z kościoła – ale ni na ancugu, jyny w sercu.

jo.