3. Z maszynkami do łóżka?

Autor: jak <sucha(at)sceav.cz>, Téma: Naše tvorba, Vydáno dne: 25. 02. 2015

Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...


Jak żech roz szeł na ambóne... Ni, wtedy toch nie szeł na ambóne, jyny do ołtorza. Zaroz na początku nabożyństwa, a prawie zaczynoł adwynt. Wiycie, kiedysi w Nimiecku niejaki pastor Wichern, kiery sie staroł ło łosiyrocóne a inaczyj łopuszczóne dziecka, wzión kapke chwojo, poskryncoł z tego wiyniec, a potym na tyn wiyniec przidrótowoł świyczki – a dziecka każdy dziyń do świąt godowych se zapolały jednóm świyczke. Jasne, że przi tym czytali z Biblije ło przijściu Pańskim, śpiywali pieśniczki a radowali się. Tak pry wzniknył adwyntni wiyniec (insi prawióm, że tak wzniknył ni wiyniec, jiny adwyntni kalyndorz; tak po prowdzie se myślym, że jedno i drugi).

Tóż my w Suchej też dycki na poczóntku nabożyństwa zapolómy w adwyncie świyczke na takowym wiyńcu, kiery mómy przed ołtorzym. Wiycie, jak farorz wito na poczóntku wszystkich zebranych, to przeca nie musi jyny mówić, abo co gorsza czytać przed ludziami z ksiónżki to, co by móg swoimi słowami powiedzieć – ale może se wziónć maszynki i zapolić aji świyczke. Jak je fest bulaty i by to nie zwładnył, może mu tóm świyczke przedtym zapolić kościelny.

Prawie mioł u nas słóżbe kościelnego jedyn brat prezbiter, z kierego synym żech sztudyrowoł, aji my spali pore roków w jednym cymrze, tóż se dość dobrze znómy. Tymu wiym, że na dobry humor ani jednego, ani drugigo ni ma trzeba dłógo namowiać. Jyny że żywot dycki przichodzi z jeszcze lepszym szpasym niż by to człowiek móg wymyślić. Pón Bóg mo fakt super poczuci humoru – a jesi my sóm ulepióni na Jego podobiyństwo, tak my cosikej z tego musieli erbnyć. Tymu podle mie starczy mieć łodewrzite łoczyska a dobrze pozorować tyn piynkny świat.

Jo wóm był za tego miniónego reżimu wychowany na takich tych skoro aż „budowatelskich hasłach”, jako „Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!”, „Oszczędnością i pracą ludzie się bogacą”, „Cały naród buduje swoją stolicę” (główne miasto, bracia Czeszy; żebyście se zaś czego gupigo nie pomyśleli), abo bardży życiowe: „Jesteś widoczny – jesteś bezpieczny” (to se głównie godzi na ceście; jo sóm mom na aucie dejlajty), „Zauważyłeś ogień w lesie – alarmuj!”, „Dziecko plus zapałki równa się pożar”. A prawie to łostatni se mi spómniało, jak sie mie pan Stasiek pytoł, jesi mi mo ty świyczki na wiyńcu naprzód zapolić. Jo prawiym: „Dyć żech ni ma aż tak bulaty, żebych to nie zwładnył”. Po czym bierym ty maszynki do ręki i dziwóm se, co też to tam pisze na tej krabiczce. Nie zgodlibyście! „Jestliže do postele, tak jedině s náma” – stoło tam jak byk. Nejprzód mie zamurowało – czytóm to panu Staszkowi i zaroz potym my łobo forskli śmiychym. I tak śmiychym forskajóncy żech musioł iść do ołtorza, a cożech se na tóm krabiczkym podziwoł, tym se mi chciało wiyncyj śmioć. A wiycie gdo tam doł to chwolidło? Na hawiyrzowsko czyszczarnia piyrzo (anich nie wiedziol, że tam cosi takigo je).

Potym pani Olga, kiero chodzi do chóru, prawi „Jak mómy ni mieć radzi tego naszego pastora, dyć łón se fórt śmieje”. Nó ja, dyć też móm czymu! Chwała Panu Bogu, dycki móm czymu.

jo.