1. Rozpolóny piec

Autor: jak <sucha(at)sceav.cz>, Téma: Naše tvorba, Vydáno dne: 25. 02. 2015

Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...


Jak żech roz szeł na ambóne, toch se tak pomyśloł, że nasi mili ludkowie radzi czytajóm cosi po naszymu. Nikiere gazety, aji ty kościelne, już downo drukujóm taki roztomaite spóminki, jak to hańdowni bywało, a jinsze godki... Jo bych ło tych downych czasach moc pisać isto ani nie chcioł, ale raczyj ło tym, co sie mnie samymu abo kómusi z naszych pastorów przidarzyło. A że po naszymu się mi dobrze mówi, bo „tak mi pusa narosła”, tóż tak se myślym, że by to ganc gupi nie musiało być. Dyć aji z nikierymi kolegami w urzyndzie se tak majlujymy, jako Cieszyniocy (pry jak się to pisze z wielkij litery to se jedno aji ło suszana, błyndowioka, trzyńczana czy aji możne ślóńskigo łostrawioka; dyby było z małej, to by był jyny tyn z ksiónżyncygo miasta). Po naszymu to fakt móm nejraczy... A pisać ło czym bydzie, bo się tych srandownich zdarzyń u nas w Suchej dzieje, że aż aż. A w inszych zborach isto też; tóż jak mi bracio pastorzy pumogóm, „rubryka” mo szanse przetrwać dość dłógo. A jak byście czymu nie rozumieli, to się spytejcie starki abo starzyka.

Tóż... jak żech roz szeł na ambóne, a miołech mieć kozani z ksiyngi proroka Daniela, ło tych przocielach Danielowych, kierych król Nebukadnesar za jejich wiare kozoł wciepać do rozpolónego pieca, a Pón Bóg ich wyratowoł, że się im wubec nic nie stało, toch se spómnioł, jak jedyn z moich poprzedników (nie bydym go mianowoł, bo łón wiy, jak się nazywo, a wszyscy łostatni to nie muszóm wiedzieć) mioł mieć kozani ło tym samym. A też to było w naszym „dómeczku”, jak mówiymy na nasz miły Dom Boży, czyli kościółek. Tóż wyloz na wyrch, klynknył pod Duchym Świyntym (je tam tako piekno wyrzeźbióno gołymbica nad głowóm pastora) i popytoł ło inspiracyjóm. Potym przeczytoł tekst i... słyszy to, co beztak usłyszeli wszyscy w kościele, bo akustykym mómy wybornóm: „Ty pierónie, pujdziesz tam do tego pieca, abo ni! Pujdziesz a spolisz się, uwidzisz!”

To kościelny, pan M., prógowoł do naszego żeleźnego pieca w zarystyji, takigo na drzewo, co jak byli goście z Hameryki, to się go ni mógli nafocić, narwać taki wielki kyns drzewa i tak mu domówioł. Łón se isto myśloł, że mówi w duchu, ale w kościele wszystko było słyszeć... Tak to się u nas w Suchej Słowo Boże dycki spełnio!

jo.